Οι σκύλοι... πράγματι ζηλεύουν; Λύστε το πρόβλημα με 5 βήματα!

* Της Ρενάτας Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

Υπάρχουν διάφορες επιστημονικές έρευνες που έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι σκύλοι... ζηλεύουν!

Και το δείχνουν, προσπαθώντας για παράδειγμα να αγγίζουν με κάθε ευκαιρία τον κηδεμόνα τους ή δείχνοντας επιθετικότητα προς τον "τρίτο" (είτε πρόκειται για σκύλο ή άλλο ζωάκι είτε για άνθρωπο) ή επιδιώκοντας να μπουν ανάμεσα στον κηδεμόνας τους και τον "τρίτο" ή κλαίγοντας κτλ.

Πόσες φορές δεν έχω ακούσει ανθρώπους να λένε ότι ο σκύλος τους ζηλεύει το καινούργιο ζωάκι που ήρθε στο σπίτι, ή το νεογέννητο παιδάκι που προστέθηκε στην οικογένεια, ή ένα άλλο μέλος της οικογένειας και συνεχώς θέλει να μπαίνει ανάμεσά τους...

Σοβαρά όμως τώρα, οι σκύλοι... ζηλεύουν;

Η "ζήλια" στην ανθρώπινη κοινωνία συνδέεται με τον εγωισμό και την ανάγκη του ανθρώπου να είναι και να αισθάνεται μοναδικός και αναντικατάστατος.

Πώς όμως λειτουργεί στους σκύλους αυτός ο μηχανισμός;

Αυτό που εμείς αποκαλούμε "ζήλια", στην κοινωνία των σκύλων δεν είναι τίποτε άλλο παρά η "διεκδίκηση του (κεκτημένου) κηδεμόνα".

Δηλαδή, ένας σκύλος θα "ζηλέψει" όταν καταλάβει ότι ο κηδεμόνας που μέχρι χθες θεωρούσε αποκλειστικά "δικό του", ουσιαστικά... δεν είναι!

Και γι' αυτό θα προσπαθήσει να τον ξανα-διεκδικήσει με διάφορους τρόπους.

Ένας σκύλος που ζηλεύει, θα το εκδηλώσει είτε με επιθετικότητα, είτε με ανασφάλεια, είτε και με τα δύο!

Πώς επιλύουμε, λοιπόν, τυχόν ανταγωνισμό μεταξύ του σκύλου μας και του "τρίτου" ατόμου;

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δώσουμε στον σκύλο μας την λανθασμένη εντύπωση ότι είμαστε "κτήμα" του και άρα έχει το δικαίωμα να μας διεκδικεί όπως εκείνος θέλει, ορίζοντας ουσιαστικά εκείνος (σ.σ.: ο σκύλος) το αν και το πότε εμείς θα επιτρέψουμε στον προσωπικό μας χώρο έναν "τρίτο".

Η λύση, λοιπόν, βρίσκεται στο χέρι μας!

Ως κηδεμόνες, οφείλουμε να δείξουμε στον σκύλο μας ότι εμείς προσδιορίζουμε το ποιός και το πότε θα εισέλθει στον προσωπικό μας χώρο. Καλό είναι να του δείξουμε ότι υπάρχουν στιγμές που θα ασχοληθούμε μαζί του και στιγμές που θα ασχοληθούμε με κάποιον άλλο.

Έτσι, θα λάβει το μήνυμα, ότι δεν αποκλείεται κανένας από τον προσωπικό μας χώρο, αλλά το ποιός κάθε φορά θα μπαίνει και το πότε, θα ορίζεται από εμάς και μόνο!

Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με απλά βήματα:

1) Αγνοούμε ή διορθώνουμε τον σκύλο μας, την στιγμή που επιδεικνύει "ζήλια" και να τον επιβραβεύουμε ότι έχει την επιθυμητή συμπεριφορά απέναντι στο "τρίτο" άτομο.

2) Δίνουμε στον σκύλο μας τον χρόνο να παρακολουθήσει το "τρίτο" άτομο.

3) Όλα τα όμορφα πράγματα (σ.σ.: λιχουδιές, παιχνίδι, χάδι) συμβαίνουν όταν είναι παρών το "τρίτο" άτομο.

4) Δείχνω στον σκύλο μου ότι δεν θα πάρει αυτό που θέλει, διεκδικώντας το, αλλά θα πρέπει να περιμένει να συμβεί από μόνο του.

5) Αν η "ζήλια" σχετίζεται με άνθρωπο, τότε θα βοηθήσει τη σχέση τους εάν εκείνος αναλάβει για κάποιο χρονικό διάστημα την φροντίδα του σκύλου: βόλτα, φαΐ, παιχνίδι.

Με αυτόν τον τρόπο, η συμβίωσή μας θα είναι ισορροπημένη, χωρίς "ζήλιες", προστριβές, ανταγωνισμό και ανασφάλεια μεταξύ των τριών ή και περισσοτέρων μελών.

Προσθήκη νέου σχολίου