Άξελ... ο πρίγκιπας πίσω από τις Ζω.Ε.Σ!

Ο Άξελ...

Πόνεσε πολύ από τους ανθρώπους. Και σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά. Γιατί προδώθηκε. Θέλησε να τους δώσει αγάπη και εισέπραξε βία, κακοποίηση, άγνοια, κακία και εχθρότητα.

Είχε φτάσει σε σημείο να μην θέλει να ζήσει...

Είχε παραδοθεί, ήθελε να πεθάνει, δεν βοηθούσε καθόλου την κατάσταση και τους ανθρώπους, που προσπαθούσαν να τον πείσουν να τους εμπιστευθεί.

Τελικά, μετά από μήνες σκληρής δουλειάς, ο Άξελ μεταμορφώθηκε! Έγινε ένας πρίγκιπας.

Ο πρίγκιπας ενός παραμυθιού με δράκους, αλλά και νεράιδες, πού πίστεψαν σ' αυτόν, τον αγάπησαν από τα βάθη της ψυχής τους και εκείνος τώρα τους ευγνωμονεί με ένα... μόνιμο χαμόγελο!

Ο Άξελ -και ο κάθε Άξελ- όσο "επιθετικός" κι αν είναι, όση "δουλειά" και να θέλει, αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.

Ακούστε την ιστορία του. Αξίζει!

Ο Άξελ είναι ακόμη ένας σκύλος με μια πονεμένη πίσω του ιστορία. Που στη ζωή του συνάντησε δαίμονες αλλά συνάντησε και φύλακες άγγελους και είναι σήμερα μαζί μας να μας θυμίζει να μην κλείνουμε τα μάτια στην κακοποίηση όλων αυτών των βασανισμένων ζώων.

Βρέθηκε στο δρόμο παρατημένος το 2013 εμφανώς πολύ κακοποιημένος, με σημάδια στο σώμα του λες και τον έκαψε κάποιος με σίδερο, πάρα πολύ υποσιτισμένος και πάρα πολύ τρομαγμένος.

Η πρώτη επαφή μαζί του, όταν τους τηλεφώνησαν να πάνε να τον παραλάβουνε ως ζωοφιλικό σωματείο της πόλης (Αλεξάνδρεια Ημαθίας), τραυματισμένο και ανήμπορο να περπατήσει από το πιο κεντρικό σημείο, όπου κανείς δεν ευαισθητοποιήθηκε να τον μεταφέρει στον κτηνίατρο, παρόλο που ήταν σ’ αυτή την τραγική κατάσταση. Μεταφέρθηκε με ξεκολλημένες τις μεμβράνες από τις πατούσες, φριχτό πόνο και το ίδιο απλανές θλιμμένο βλέμμα.

Η Κατερίνα Παπαποστόλου*, η σημερινή μαμά του προσφέρθηκε να τον φιλοξενήσει και με τη βοήθεια μελών του συλλόγου φρόντισαν όλοι για την αποθεραπεία του. Μόλις έγινε καλά, επέλεξε μόνος του και πάλι την αδέσποτη ζωή στο δρόμο, αναγκάζοντας τους όλο το 24ωρο να τον έχουνε επί μόνιμη επιτήρηση.

Μέχρι τη νύχτα που αποφάσισε να κάνει τον αρχηγό αγέλης, προκαλώντας φασαρία και εξαγρίωση σε έναν από τους πιο κεντρικούς πεζόδρομους της πόλης. Το τι επακολούθησε εκείνη τη νύχτα, ανήκει δυστυχώς στη σφαίρα του παραλόγου από ότι περιγράφει η ίδια η Κατερίνα.

Κρατώντας με την Εύα, μια φίλη, στο χέρι από 3 μπορεί και 4 σκυλιά, έφαγαν στο κεφάλι και μερικές πέτρες ή και λίγες κλωτσιές, και χωρίς να δούνε πρόσωπα που απειλούσαν για φόλες, έφυγαν γρήγορα, φυγαδεύοντας τον σε ασφαλές μέρος, για να ξαναγυρίσουν, για να σώσουνε -γιατί έτσι πιστεύανε- 3 σκυλιά που αργοπέθαιναν από φόλα λίγες ώρες μετά και λίγα μέτρα πιο κάτω, προστιθέμενα και αυτά σε πολλά άλλα που είχαν χαθεί από ανθρώπινα χέρια ήδη, από σύγχρονους εκτελεστές που έχουν χρόνια αναλάβει το δύσκολο έργο της εξαφάνισης των αδέσποτων από τις πόλεις.

Ο Αξελ, μεταφέρθηκε κυριολεκτικά φυγαδευμένος, μιας και τον έψαχναν πολύ να τον «απομακρύνουν» ως τον πιο επιθετικό σκύλο της πόλης την επόμενη μέρα στην πανσιόν φιλοξενίας της Kynagon και 7 ολόκληρους μήνες πάλευε με την αμέριστη βοήθεια και στήριξη αυτών των καταπληκτικών ανθρώπων με τους εφιάλτες και τους φόβους του.

Εκεί γνώρισε μια ακόμη οικογένεια που τον αγκάλιασε και θα είναι για πάντα οι δεύτεροι «γονείς» του και εκεί βρήκε την απόλυτη αγάπη και φροντίδα, στιβαρά χέρια, ανθρώπους που ήξεραν να μιλούν στη γλώσσα του και να του δείξουν πως κάπου εδώ τα προβλήματά του όλα τελειώνουν, αποκτώντας δύο ακόμη φύλακες αγγέλους, την Εύη, που τη λατρεύει και θα παραμείνει για πάντα η δεύτερη μαμά του και τον Δημοσθένη Μουμιάδη, συμπεριφοριστή και εκπαιδευτή σκύλων, μαζί με τον οποίο έκανε τα πρώτα βήματα της νέας του ζωής του.

Επτά μήνες μετά και μέσα από μια τεράστια προσπάθεια να βρει μια οικογένεια, τελικά τα καταφέρανε! Kαι ο Άξελ υιοθετήθηκε! Aπό την Κατερίνα! Για να τρώει από δω και πέρα και να πίνει καθαρό νερό όσο θέλει, να κοιμάται, να έχει ιατρική περίθαλψη, να ζει μέσα στην απόλυτη ευζωία και να της προσφέρει μόνο συντροφικότητα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, όπου όλα τα έμβυα όντα θα έχουν δικαίωμα για δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και στην αγάπη.

Γιατί υιοθετήθηκε από την ίδια; Μα για έναν πολύ απλό λόγο: γιατί κουράστηκε να προσπαθεί να πείσει τους πολλούς ενδιαφερόμενους «θετούς γονείς» του πως είναι μια «καλή» διασταύρωση Μαλινουά με Λυκόσκυλο, δε διαθέτει όμως ευγενές pedigree που να κοστίζει μερικές χιλιάδες ευρώ, δεν μπορεί να πάρει μέρος σε κυνοφιλικές εκθέσεις, δεν είναι τόσο άγριος και επικίνδυνος όσο δείχνει, δεν τρώει πολύ, δεν κάνει για φύλακας, δε θέλει τεράστια αυλή για να ζήσει, τα πάει καλά με τα άλλα σκυλιά, φοβάται λιγότερο πλέον τους ανθρώπους, είναι εμβολιασμένος, τσιπαρισμένος, αποπαρασιτωμένος και στειρωμένος…

Με λίγα λόγια κουράστηκε να εξηγεί πως για να έχεις σήμερα σκύλο, χρειάζεσαι Χρόνο, Χώρο, Χρήμα και τεράστια αποθέματα αγάπης, για να καταλάβεις πως ο σκύλος δεν μπορεί να λειτουργεί ως ένα ακόμα λούτρινο παιχνίδι. Και ότι στην πρώτη δυσκολία, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να λύνεις το λουρί και να τον πετάς στο δρόμο.

Ο Αξελ σήμερα, μετά από δύο χρόνια ασταμάτητης κοινωνικοποίησης και αποευαισθητοποίησης με όσα φοβόταν, είναι η αιτία από την οποία δημιουργήθηκαν οι Ζω.Ε.Σ, η ομάδα που ίδρυσε η Κατερίνα για να πραγματοποιήσει ζωοφιλικές ενημερώσεις σε σχολεία, ιδρύματα και οργανισμούς.

Οι Ζω.Ε.Σ αναζητούν εθελοντές για τις ομάδες τους σε όλη την Ελλάδα

Αποτελεί τον έναν από τους δύο βασικούς σκύλους τους προγράμματος και συνοδεύει τη βασική ομάδα στις ενημερώσεις στα σχολεία, δείχνοντας τόσο μεγάλη αγάπη στα παιδιά και αποζητώντας συνεχώς το ανθρώπινο χάδι.

Από εκείνα τα παιδιά που τη μέρα που διασώθηκε φοβόταν τόσο πολύ, μιας που στα πάρκα τους ήταν μονίμως, λόγω του άγριου βλέμματος του, όπως έλεγαν οι γονείς τους, ανεπιθύμητος. Γιατί είχε μάθει πως τον χαιρετούν μόνο με πέτρες και ουρλιαχτά, με κλωτσιές και με παγωμένο νερό. Κατά τη διάρκεια της κοινωνικοποίησης του επισκέφθηκε πολλά σχολεία, πάρκα με παιδιά και παιδότοπους.

Έγινε αποευαισθητοποίοηση σε κάθε ήχο και κυρίως στις φωνές και στη φασαρία που προκαλούν τα παιδιά κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης, αλλά και στη μουσική και στα θεατρικά παιχνίδια και το σημαντικότερο όλων, έχει συναντήσει σήμερα περίπου 4.000 παιδιά ηλικιών 3 εως 15 ετών, χωρίς να δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα.

Εκπαιδεύτηκε από την ίδια την Κατερίνα, που εκτός από Δασκάλα είναι και Εκπαιδεύτρια Σκύλων, απόφοιτη της Kynagon Dog Trainers Academy, σε απόλυτη συνεργασία με τον κ. Μουμιάδη, ο οποίος και συνεργάζεται με τις Ζω.Ε.Σ στο κομμάτι του ελέγχου των σκύλων που λαμβάνουν μέρος στο πρόγραμμα.

Μιλώντας στο NoozPets για τον σκύλο της που πάντα, όταν αναφέρεται στον αγώνα του να ξεπεράσει τις φοβίες του, συγκινείται, είπε:

«Όλοι μου λένε πως είμαι ήρωας, γιατί τον γλίτωσα ή από φόλα ή από ευθανασία, λόγω της επιθετικότητας που είχε από την αδέσποτη ζωή αποκτήσει. Όχι, δεν νιώθω ήρωας. Εκείνη τη νύχτα όμως βρήκα το δικό μου Ήρωα. Ένα διαμάντι πεταμένο στα σκουπίδια. Και έγινε για μένα ο πιο καλοκάγαθος γίγαντας του κόσμου. Για πολλούς λόγους. Γιατί κατεύνασε τον τρόμο της Διώνης με άλλα σκυλιά, δείχνοντας της πως ναι οι σκύλοι και αγαπούν και μεταδίδει στα παιδιά στα σχολεία την άδολη αγάπη που χαρίζει η συνύπαρξη με ζώα. Δεν ξέρω αν θα μάθει να κάνει κόλπα, όπως η Διώνη. Θα δείξει. Είναι όμως τόσο χαρούμενος πλέον, τόσο ήρεμος και τόσο ευτυχισμένος. Και χαίρεται τόσο πολύ με τη νέα «δουλειά» του μαζί μας στα σχολεία.

Η Κατερίνα ευχαριστεί για τη φροντίδα του από την πρώτη μέρα που βρέθηε στο δρόμο μέσα από τα βάθη της καρδιάς της όλους εκείνους που από την πρώτη στιγμή τον στήριξαν! Και όλους εκείνους που την στήριξαν να θεραπεύσουμε τις πληγές του. Του σώματος και της ψυχής του.

Η έκκλησή της είναι συγκλονιστική:

«Όλοι οι υπόλοιποι, δείτε τις φωτογραφίες της μεταμόρφωσης… Και μιλήστε σε όσους περισσότερους μπορείτε για το τι σημαίνει υπεύθυνη υιοθεσία ζώου! Και το κυριότερο, δείξτε το με τον τρόπο ζωής σας! Και σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, μην αφήσετε να υπάρξει άλλος Άξελ! Μην εγκαταλείπετε! Μην τα φοβάστε! Μην τα χτυπάτε! Μην αφήνετε κανέναν να τα κακομεταχειρίζεται. Θεραπεύστε! Ταΐστε! Υιοθετήστε από το δρόμο και τα κλουβιά σας παρακαλώ! Στειρώστε, σας εκλιπαρώ! Σε κανέναν δεν αξίζει, μήτε ζώο μήτε άνθρωπο να ζει μόνος και να φεύγει μόνος, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς χάδι, χωρίς χαρά. Και να νιώθει πως είναι επιζήμιος, περιττός και ανεπιθύμητος. Να νιώθει τόσο μόνος. Θέλει πολύ δάκρυ ναι, για να μάθεις τον κόσμο να γελάει. Γιατί ο κόσμος εύκολα δεν αλλάζει. Λίγο, λίγο όλοι μας και αν πολύ το θέλουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας πρώτα. Η τουλάχιστον ας το προσπαθήσουμε».

Για να μην βλέπουμε ποτέ τέτοια βλέμματα...

*Η Κατερίνα Παπαποστόλου είναι εκπαιδευτικός, εκπαιδεύτρια σκύλων - απόφοιτη της Kynagon Dog Trainers Academy και υπεύθυνη της ομάδας Ζω.Ε.Σ

Πηγή: NoozPets

 

Προσθήκη νέου σχολίου