Επιθετικότητα

Τί πρέπει να μάθω στον (υπερ) προστατευτικό σκύλο μου

*Της Ρενάτας Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

Ο σκύλος σας έχει υπερένταση όταν είστε κοντά του; Θέλει να απομακρύνει τους πάντες, γαβγίζοντας και γρυλίζοντας; Παρακολουθεί ανελλιπώς οποιαδήποτε κίνηση κάνει ο οποιοσδήποτε και είναι έτοιμος να αντιδράσει; Στη βόλτα, περπατάει συνήθως δίπλα σας και κοιτάζει σαν... τηλεσκόπιο; Θέλει να κολλάει συνεχώς επάνω σας;

Δεν υπάρχει αμφιβολία: Είναι υπερπροστατευτικός!

Αυτό σημαίνει ότι νιώθει και προσπαθεί να σας πείσει πως παντού και πάντοτε υπάρχει μια απειλή, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσει.

Αυτό που εμείς πρέπει να του μάθουμε είναι να αξιολογεί πότε υπάρχει πραγματική απειλή και πότε πλασματική. Έτσι δεν θα χρειάζεται να ανησυχεί συνεχώς και για το οτιδήποτε και θα ηρεμήσει.

Ένας υπερπροστατευτικός σκύλος χρειάζεται σαφή καθοδήγηση από έναν δυναμικό κηδεμόνα, που θα του μάθει να λαμβάνει τα σωστά μηνύματα.

Τί κάνω στην περίπτωση του υπερπροστατευτικού σκύλου:

1) Υιοθετώ δυναμική στάση, χωρίς να εκδηλώνω φόβο: Γνωρίζοντας την συμπεριφορά του σκύλου μου, αρχίζω να φοβάμαι για τυχόν επιθέσεις του, με αποτέλεσμα εκείνος να αντιλαμβάνεται αυτό τον φόβο και να ενισχύεται το ένστικτο της φύλαξης. Παραμένω, λοιπόν, σε επιφυλακή, προσπαθώντας ταυτόχρονα να είμαι όσο πιο χαλαρός (ψυχολογικά) γίνεται, έτοιμος να διορθώσω άμεσα τον σκύλο μου, χωρίς ένταση και άγχος.

Συμβουλή:
Κάνω εικόνα στο μυαλό μου το πώς θέλω να περπατάω στο δρόμο με τον σκύλο μου και προσπαθώ να το εφαρμόσω στην πράξη.

2) Τραβώ την προσοχή του ανά πάσα στιγμή, ώστε να μην δίνει σημασία στο ερέθισμα: 
Ο υπερπροστατευτικός σκύλος είναι συνήθως ευερέθιστος. Εστιάζει συχνώς σε διάφορα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Όσο όμως αφήνω τον σκύλο μου να εστιάζει με ένταση σε ένα ερέθισμα, τόσο πιο πιθανό είναι να εκδηλώσει επιθετική συμπεριφορά εναντίον του. Στόχος μου, λοιπόν, είναι όταν περνάει το ερέθισμα, να τραβάω την προσοχή του άμεσα, ώστε να εστιάζει σε μένα, για να αρχίσει σιγά-σιγά να μην δίνει σημασία σε ο,τιδήποτε άλλο.

Συμβουλή: Χρησιμοποιώ λιχουδιά ή ένα παιχνίδι αμέσως μόλις ο σκύλος αρχίζει να κοιτάει επίμονα κάτι ή κάποιον. Έτσι δεν του δίνω σχεδόν καθόλου χρόνο να εστιάσει στο ερέθισμα.

AdTech Ad

3) Δεν τον αφήνω να κολλάει πολύ πάνω μου: Ο υπερπροστατευτικός σκύλος έχει την τάση να θέλει συνεχώς επαφή με αυτόν που προστατεύει. Θα πρέπει, λοιπόν,  να του δείξω ότι έχω τον προσωπικό μου χώρο, στον οποίο δεν θα πρέπει να μπαίνει.

Συμβουλή: Κάθε φορά που με πλησιάζει πολύ και σχεδόν ακουμπάει πάνω μου, τον απομακρύνω ευγενικά και αν επιμένει, σηκώνομαι και φεύγω.

4) Εκπαίδευση φύλαξης:
Όταν έχουμε έναν σκύλο με ανεπτυγμένο το ένστικτο της φύλαξης, θέλουμε να το διατηρήσουμε μεν, αλλά πρέπει να τον καθοδηγήσουμε με σαφήνεια για το πώς θα πρέπει να το χρησιμοποιεί. Η βοήθεια από εκπαιδευτή είναι απαραίτητη.

Συμβουλή: Η εκπαίδευση πάντα να γίνεται υπό την παρουσία του κηδεμόνα, χωρίς βία και στρες.

Μην ξεχνάτε: Καλός φύλακας είναι ο σωστά κοινωνικοποιημένος σκύλος (με ανθρώπους και ζώα), χωρίς ανασφάλειες, ο οποίος ξέρει πότε χρειάζεται να επέμβει και με ποιό τρόπο.

Οι σκύλοι... πράγματι ζηλεύουν; Λύστε το πρόβλημα με 5 βήματα!

* Της Ρενάτας Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

Υπάρχουν διάφορες επιστημονικές έρευνες που έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι σκύλοι... ζηλεύουν!

Και το δείχνουν, προσπαθώντας για παράδειγμα να αγγίζουν με κάθε ευκαιρία τον κηδεμόνα τους ή δείχνοντας επιθετικότητα προς τον "τρίτο" (είτε πρόκειται για σκύλο ή άλλο ζωάκι είτε για άνθρωπο) ή επιδιώκοντας να μπουν ανάμεσα στον κηδεμόνας τους και τον "τρίτο" ή κλαίγοντας κτλ.

Πόσες φορές δεν έχω ακούσει ανθρώπους να λένε ότι ο σκύλος τους ζηλεύει το καινούργιο ζωάκι που ήρθε στο σπίτι, ή το νεογέννητο παιδάκι που προστέθηκε στην οικογένεια, ή ένα άλλο μέλος της οικογένειας και συνεχώς θέλει να μπαίνει ανάμεσά τους...

Σοβαρά όμως τώρα, οι σκύλοι... ζηλεύουν;

Η "ζήλια" στην ανθρώπινη κοινωνία συνδέεται με τον εγωισμό και την ανάγκη του ανθρώπου να είναι και να αισθάνεται μοναδικός και αναντικατάστατος.

Πώς όμως λειτουργεί στους σκύλους αυτός ο μηχανισμός;

Αυτό που εμείς αποκαλούμε "ζήλια", στην κοινωνία των σκύλων δεν είναι τίποτε άλλο παρά η "διεκδίκηση του (κεκτημένου) κηδεμόνα".

Δηλαδή, ένας σκύλος θα "ζηλέψει" όταν καταλάβει ότι ο κηδεμόνας που μέχρι χθες θεωρούσε αποκλειστικά "δικό του", ουσιαστικά... δεν είναι!

Και γι' αυτό θα προσπαθήσει να τον ξανα-διεκδικήσει με διάφορους τρόπους.

Ένας σκύλος που ζηλεύει, θα το εκδηλώσει είτε με επιθετικότητα, είτε με ανασφάλεια, είτε και με τα δύο!

Πώς επιλύουμε, λοιπόν, τυχόν ανταγωνισμό μεταξύ του σκύλου μας και του "τρίτου" ατόμου;

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δώσουμε στον σκύλο μας την λανθασμένη εντύπωση ότι είμαστε "κτήμα" του και άρα έχει το δικαίωμα να μας διεκδικεί όπως εκείνος θέλει, ορίζοντας ουσιαστικά εκείνος (σ.σ.: ο σκύλος) το αν και το πότε εμείς θα επιτρέψουμε στον προσωπικό μας χώρο έναν "τρίτο".

Η λύση, λοιπόν, βρίσκεται στο χέρι μας!

Ως κηδεμόνες, οφείλουμε να δείξουμε στον σκύλο μας ότι εμείς προσδιορίζουμε το ποιός και το πότε θα εισέλθει στον προσωπικό μας χώρο. Καλό είναι να του δείξουμε ότι υπάρχουν στιγμές που θα ασχοληθούμε μαζί του και στιγμές που θα ασχοληθούμε με κάποιον άλλο.

Έτσι, θα λάβει το μήνυμα, ότι δεν αποκλείεται κανένας από τον προσωπικό μας χώρο, αλλά το ποιός κάθε φορά θα μπαίνει και το πότε, θα ορίζεται από εμάς και μόνο!

Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με απλά βήματα:

1) Αγνοούμε ή διορθώνουμε τον σκύλο μας, την στιγμή που επιδεικνύει "ζήλια" και να τον επιβραβεύουμε ότι έχει την επιθυμητή συμπεριφορά απέναντι στο "τρίτο" άτομο.

2) Δίνουμε στον σκύλο μας τον χρόνο να παρακολουθήσει το "τρίτο" άτομο.

3) Όλα τα όμορφα πράγματα (σ.σ.: λιχουδιές, παιχνίδι, χάδι) συμβαίνουν όταν είναι παρών το "τρίτο" άτομο.

4) Δείχνω στον σκύλο μου ότι δεν θα πάρει αυτό που θέλει, διεκδικώντας το, αλλά θα πρέπει να περιμένει να συμβεί από μόνο του.

5) Αν η "ζήλια" σχετίζεται με άνθρωπο, τότε θα βοηθήσει τη σχέση τους εάν εκείνος αναλάβει για κάποιο χρονικό διάστημα την φροντίδα του σκύλου: βόλτα, φαΐ, παιχνίδι.

Με αυτόν τον τρόπο, η συμβίωσή μας θα είναι ισορροπημένη, χωρίς "ζήλιες", προστριβές, ανταγωνισμό και ανασφάλεια μεταξύ των τριών ή και περισσοτέρων μελών.

Επίθεση σκύλου: Τί κάνω... λίγο πριν το δάγκωμα

Επίθεση σκύλου

* Της Ρενάτας Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων (renata@skylosgiaspiti.gr)

Γνωρίζουμε ότι τα περισσότερα δαγκώματα συμβαίνουν στο σπίτι.

Πρόκειται για περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο σκύλος μας δεν θέλει να μας κάνει κακό (τις περισσότερες φορές, "μαζεύεται" μόνος του, αμέσως μετά την επίθεση).

Δυστυχώς όμως υπάρχει ο κίνδυνος ενός δαγκώματος και εκτός σπιτιού από έναν ξένο σκύλο (δεσποζόμενο ή αδέσποτο), για τον οποίο δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα αίτια που προκαλούν αυτή την επιθετικότητα (και εδώ που τα λέμε, δεν έχουμε και το χρόνο να αναλύσουμε την κατάσταση, όταν βλέπουμε έναν σκύλο να μας επιτίθεται...).

Μπορεί να είναι ένας ξένος σκύλος που συναντήσαμε στη βόλτα μας ή ένας σκύλος που μας επιτίθεται την ώρα που κάνουμε τζόγκινγκ ή ποδήλατο...

Είναι οι περιπτώσεις εκείνες, κατά τις οποίες δεν μπορούμε να αποφύγουμε ένα δάγκωμα.

Παρ' ότι ακούγεται τρομακτικό, δεν θέλει φόβο και πανικό. Είναι η στιγμή που χρειάζεται ψυχραιμία και γνώση, ώστε να κάνουμε τις σωστές κινήσεις για να αποφύγουμε σοβαρό τραυματισμό.

Κατ' αρχάς, στην περίπτωση ενός επιθετικού σκύλου, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τα σημάδια και να "διαβάζουμε" τη γλώσσα του σώματός του, με τα οποία μας προειδοποιεί.

Αυτά, σε γενικές γραμμές, είναι:

1) αυτιά τραβηγμένα προς τα πίσω
2) ανασήκωμα τριχώματος
3) φαίνεται το άσπρο των ματιών
4) γρίλισμα
5) "πάγωμα" σώματος ως αντίδραση σε ένα άγγισμα ή βλέμμα μας
6) τράβηγμα των χειλιών προς τα πάνω
7) επίμονο γάβγισμα

Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να ΜΗΝ κάνουμε είναι σπασμωδικές κινήσεις, στην προσπάθειά μας να διώξουμε τον σκύλο μακριά. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να τον εκνευρίσουμε περισσότερο και να μας θεωρήσει μεγαλύτερη απειλή.

Στην περίπτωση, λοιπόν, που μας επιτεθεί ένας σκύλος, ΔΕΝ αρχίζουμε να ουρλιάζουμε και ΔΕΝ αρχίζουμε να τρέχουμε σας τρελοί!

Είτε κάνουμε ποδήλατο, είτε τρέχουμε είτε απλώς περπατάμε, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να σταματήσουμε και να μείνουμε ακίνητοι.

Ειδικά στις δύο πρώτες περιπτώσεις, επειδή συνήθως ο άνθρωπος συνεχίζει να κάνει ποδήλατο ή να τρέχει, όσο οι σκύλοι γαβγίζουν, οι δεύτεροι καταλαβαίνουν ότις "τους διώχνουν" με αυτόν τον τρόπο και γι' αυτό συνεχίζουν το γάβγισμα και μετά τους κυνηγούν από πίσω...

Εάν σταματήσουμε, λοιπόν, αποπροσανατολίζουμε τον σκύλο, που έχει μάθει να συμπεριφέρεται κατ' αυτόν τον τρόπο και τον κάνουμε να χάσει το ενδιαφέρον του πιο γρήγορα.

Ο στόχος είναι να κάνουμε τον σκύλο να απομακρυνθεί από εμάς και όχι το αντίθετο.

Στη συνέχεια, του δίνουμε να δαγκώσει κάτι, ώστε να εκτονώσει την ενέργειά του σε αυτό.

Αυτό μπορεί να είναι είτε ένα αντικείμενο που κρατάμε, είτε το μανίκι μας, εφόσον έχουμε τραβήξει μέσα το χέρι μας, είτε βγάζουμε το μπουφάν μας και του δίνουμε να το δαγκώσει.

Κρατάμε τα χέρια μας γροθιά, ώστε να αποφύγουμε δάγκωμα στα δάκτυλα και προστατεύουμε το κεφάλι, το στέρνο και τον λαιμό μας.

Να θυμάστε: το πιο ασφαλές σημείο για να μας δαγκώσει ένας σκύλος είναι η κνήμη ή ο πήχυς (σ.σ.: το τμήμα του χεριού από τον αγκώνα έως τον καρπό).

Σε περίπτωση που έχουμε δαγκωθεί, είναι σημαντικό να αντισταθούμε στη φυσική αντίδραση να τραβηχτούμε από το στόμα του σκύλου, διότι κάτι τέτοιο θα χειροτερέψει το τραύμα.

Εάν είμαστε δυνατοί και καταφέρουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, μπορούμε να σηκώσουμε στον αέρα τα πίσω πόδια του σκύλου, ώστε να τον αναγκάσουμε να αφήσει από το στόμα του ό,τι έχει δαγκώσει.

Τέλος, μια έξυπνη λύση είναι να κουβαλάμε πάντα μαζί μας λίγη σκυλοτροφή (ή καλύτερα κάτι ακόμα πιο εύγευστο), ώστε να τον δελεάσομε και να μην ασχοληθεί μαζί μας. Σε περίπτωση που πρόκειται για αγέλη, αφήνουμε φαγητό σε αρκετά σημεία, ώστε να μην γίνει καβγάς μεταξύ των σκύλων και τροφοδοτήσουμε την ένταση.

Δοκιμάστε και αυτό: Αρχίστε να μιλάτε τρυφερά στον σκύλο. Είναι κάτι που δεν έχει συνηθίσει και θα παραξενευτεί. Παρ' ότι αγριεμένος, ίσως ο τόνος της φωνής σας καταφέρει να τον ηρεμήσει, ώστε να σας αφήσει ήσυχους.